ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਯਜ੍ਞ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਣ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਪਾ ਦੇ।" ਯਜ੍ਞ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ; ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਹ ਹਲਕਾ ਦੁੱਖ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੌਸਲਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ, ਚਾਹੇ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਹੌਸਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਪਸ-ਵਾਪਸ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਗੁਣ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਂਚੀ ਗਈ। ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ਠ ਰੋਗ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਦੇ ਫੇਫੜਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਘਿਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸਫ਼ਾਈ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ। ਚਾਹੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਦਾਈ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਬੋਲਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਕਲੀਫਾਂ ਹਨ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਪੀੜ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋਗ ਨਾਸ਼ਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪੀ ਸਕਾਂ; ਵਿਸ਼ਣੂਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜ਼ਰੂਰੀਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਠਿਆ ਤੇ ਘੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਘੜਾ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕਿਸ ਦੀ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ, ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗਲਤ ਕੀਤਾ?" ਐਸੇ ਚਿੰਤਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; "ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ—" "ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ—" "ਜੇ ਮੈਂ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਘੜਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸੇ ਪਲ ਘੜਾ ਮੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। "ਲੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ; ਪੀਓ, ਮਹਾਨ ਜੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।" ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਧਰਮਕ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ—ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੀ ਤਪस्या, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।" "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਿਕਲਾਂਗ ਰੂਪ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਵਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।" ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੀਰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਬਾਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਬਾਦੀ, ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਭੇਟ, ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨਨ, ਸਮਰਪਣ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਮੰਨਦਾ। ਉਹ ਧਰਮਕ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਯੋਗ ਅਸਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਸ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਮੌਤ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਉਹ ਦੈਤ ਸੀ, ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਦਾਨਵ। ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ। ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਡਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ; ਉਸ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।