ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਧਰਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ, ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਸਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵੋ।" ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਐਸਾ ਕਰ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ।" "ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀਨ-ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾਏ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਰ ਜਾ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਇਹ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਸਕੇ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨਿਕਾ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਅਤੇ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੈਨਿਕਾ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਝੂਲੇ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਨ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਨਿਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ?" ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਮੈਨਿਕਾ, ਜੋ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਮੈਨਿਕਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਇਥੇ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਾਮ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਿਆ।" "ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਬੇਚੈਨ ਹਾਂ, ਕਾਮ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ।" ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਪਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਓਹੋ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" "ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨਾਂ ਵਾਂਗ।" "ਯੋਗ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਹੇ ਕੁੜੀਏ, ਕਾਮ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ।" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭ; ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਮੈਨਿਕਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਵਿਭਿੰਨ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਜੋਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਵਿਘਨ ਰਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੀ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਭਗਤ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਜੋ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਪ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੰਯਮ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।