ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਨक्षਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਪਮਾਰਜਨਾ ਲਈ, ਚਣ ਦਾਲ, ਪੀਲੀ ਵਸਤ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਟੋਪਾਜ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਪਾਸਕ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਇਹ ਦਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਜਦ ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੋਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭਾਰਗਵ (ਸ਼ੁਕਰ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਈ ਗਈ। ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਮੰਡਲ ਪੰਜ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਚਿੱਟੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਵਜੋਂ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਵੱਡੀ ਅਪਮਾਰਜਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਚਾਵਲ, ਚਿੱਟੀ ਵਸਤ, ਚਾਂਦੀ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਕੈਫਰ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਉਪਾਸਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਇਹ ਦਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਜਦ ਉਪਾਸਕ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਗਵ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ (ਸ਼ਨੀ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਕਾਲੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ, ਕਾਲੀ ਵਸਤ, ਲੋਹਾ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਕੇਕ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਅਪਮਾਰਜਨਾ ਲਈ, ਕਾਲੀ ਗਾਂ, ਕਾਲੀ ਵਸਤ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਨੀਲਮ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਪਾਸਕ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਛਾਇਆ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਤ੍ਰ, ਹੇ ਸ਼ਨੀ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਦਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਭਾਵ ਨਾਲ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸਤਿਤੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ—even ਪਾਪੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤ ਵਿੱਚ—ਉਪਾਸਕ ਉੱਤੇ ਉਪਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਹੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਪਾਸਨਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਵਜੋਂ, ਗੋਮੇਦ ਪੱਥਰ, ਰਾਈ, ਕਾਲਾ ਤਿਲ, ਕਾਲੀ ਮਾਸ਼, ਭੈਂਸ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਹੂ, ਇਹ ਦਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਕੇਤੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਧਜ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਰੰਗ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਵਜੋਂ, ਸੱਤ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਤੂ ਉਪਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਪਾਸਨਾ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲਈ 'ਆਕ੍ਰਿਸ਼ਨੇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ, ਮੰਗਲ ਲਈ 'ਅਗਨੀਰਮੂਰਧਾ', ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ 'ਉਦਬੁਧਯਸਵ', ਗੁਰੂ ਲਈ 'ਬ੍ਰਹਸਪਤੇ', ਸ਼ੁਕਰ ਲਈ 'ਅਨਨਾਤਪਰੀ', ਸ਼ਨੀ ਲਈ 'ਸ਼ਨੋ ਦੇਵੀਰ', ਰਾਹੂ ਲਈ 'ਕਯਾ ਨ', ਅਤੇ ਕੇਤੂ ਲਈ 'ਕੇਤੁਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਜਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਧਾਨ, ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਦਾ ਨਿਧਾਨ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਅਤੇ ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਪਸਿਆ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਣਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਮਨੋਚਾਹੇ ਫਲ, ਤਪਸਿਆ, ਪੁੰਨ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸ਼ਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਬੁਧਜੀਵੀ ਇਸਨੂੰ ਉਚਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਖੰਡ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਨੌਂ-ਭਾਗੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੌਸ਼ਕਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਵਿਦਵਾਨ ਇਸਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੁਣ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਖੰਡ ਦੀ ਬਿਆਲੀ-ਦੂਜੀ ਅਧਿਆਇ 'ਗ੍ਰਹਿ-ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਰਣਨਾ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, "ਓਮ, ਸ਼੍ਰੀ ਗਣੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਆਚਾਰਯ ਲੋਕ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ: "ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਸਤਿਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿਖਾਈ ਸੀ।