ਇਕ ਵਾਰ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਮਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦੀ। ਇਹ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਤੰਭ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸੁਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵਉਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਤੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਰਜ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ, ਸਦਾ ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਾ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਰਮਾਣੂ ਜਿਹੇ ਛੋਟੇ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ, ਜੜ-ਚੜ੍ਹ ਅਤੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਹਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕਾਰਜ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਚੰਦ, ਗੰਗਾਧਰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਦੂਜੇ ਚੰਦ੍ਰ ਦਿਨ ਤੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਚੰਦ੍ਰ ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਤੀਜੇ ਨੇਤ੍ਰ ਤੋਂ ਜਨਮਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਮंथਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੋਨੋਂ ਪੱਖਾਂ—ਸ਼ੁਕਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਰਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਹਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਤਰ ਹੈ: "ū~ hrāṃ hrīṃ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਵੇਰੇ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਜਪਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਲ ਜਾਂ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਘੀ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੱਟ ਜਾਂ ਵਧ, ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ; ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਅਕਲਮੰਦੀ ਜਾਂ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਭਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿਓ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਕਪੜਾ ਆਦਿ ਵੀ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, "ਸੋਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ" ਨਾਮਕ ਅਠਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੈਭਵ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਾਰੇ ਸਚਾਈ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੁਜਾ ਦੇਵਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।" ਉਹ ਤਿੱਖਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ, ਪੌਦੇ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਗ੍ਰਹ ਕਿਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਾ ਬਣਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸਮੇਂ, ਕਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸੋ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅੰਧਕ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕarta ਸੀ।" "ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।" "ਤਦ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੰਧਕ ਨੇ ਸਾਡਾ ਰਾਜ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'" "ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਏ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਤਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵਰਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਨਾਲ; ਉਸ ਦੀ ਅਸੁਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਸਾਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਪਾਰਵਤੀ, ਦੁर्गਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਬਣਾਉਣਗੇ।" "ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਅਸੁਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਣਗੇ; ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਵੱਲ ਸ਼ੰਕਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਭੇਜੀ; ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।" "ਸ਼ੰਕਾ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਇੰਝ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਗਿਆਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਦੁर्गਾ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਬੁਜੁਰਗ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਰਾਖੀ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਅੰਧਕ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਰੀਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।