ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੱਤਮੀ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਵਧਦੀ ਚੰਦਨੀ ਵਾਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਨੱਕਸ਼ਤਰ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼-ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਸੱਤਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨੱਕਸ਼ਤਰ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਹਸਤ, ਮৈਤ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਿਆ, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਾ ਤੇ ਪੁਨਰਵਸੁ—ਇਹ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ, ਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਅਰਕ ਪੌਦੇ ਦੀ ਨੋਕ, ਸਾਫ ਗੋਬਰ, ਸੁਮਾਕ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਫਲ—ਇਹ ਵਰਤਮਾਨ ਲੈਣੇ ਹਨ। ਅਰਕ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ, ਦੁਧ ਜਾਂ ਘਿਉ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈਣੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਤਮੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਕ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਦੀ ਨੋਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਨਿੱਘੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਛੁਹ ਕੇ ਨਿਗਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੋਬਰ ਸਾਫ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅਕਾਰ ਦਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਛੁਹ ਕੇ ਨਿਗਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਮਾਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਾ, ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇ ਨਾ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਛੁਹ ਕੇ ਨਿਗਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਲ—ਖਜੂਰ ਜਾਂ ਨਾਰੀਅਲ—ਕੋਈ ਇੱਕ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਛੁਹ ਕੇ ਨਿਗਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ, ਮੋਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿੰਨਾ, ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਾਂ ਆਪਣੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਯ ਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਅਸੀਂ ਭਾਸਕਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇਵੇ।" ਇਹ ਉੱਚਾ ਜਾਪ ਸੱਤਮੀ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਵੀਰ ਤੇ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਲਾਲ ਕੇਸਰ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨੌਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਪਵਾਸ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਕੌੜੇ ਜਾਂ ਖੱਟੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਵਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਭੂਸਾ, ਬੀਜ ਆਦਿ ਹਟਾ ਕੇ। ਮੂੰਗ, ਮਾਸਰ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘਿਉ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਆਦਿ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਾਕ-ਵਿਆੰਜਨ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ) ਦਾਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੱਤਮੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਮਹੀਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਖੰਡ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਕਰਿਆ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਰਤ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਧਨਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜੁਬਾਨੋਂ ਅਰਕਾਂਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ?' ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਹਵਿਸ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਰ ਤੇ ਤਿਥੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤਕ ਗਾਣਪਤਯ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਪੁੰਨ, ਸਮਪੰਨਤਾ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼, ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਹਰ ਵਰਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੁੰਦਰ ਗਲ੍ਹੇ ਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਭਾਨੂ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਾਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉੰਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਉਣਾ, ਚੰਦਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧੂਪ, ਧੂਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਵਾ, ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਜਾਪ, ਸਤੁਤੀ, ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਮੁਦਰਾ ਅੰਜਲੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਧੇਨੁਕਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਰਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ—ਸ਼ਿਵ—ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੇਰੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭੋਗੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਮਰ ਪਤੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ; ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਭ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤਮੀ ਵਰਤ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਅਦਭੁਤ ਫਲਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।