ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ—ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਤਸੰਗ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਸੁਧੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੰਞਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਸੁਖ, ਰਾਜ, ਅਤੇ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਧੀ ਸਪਤਮੀ, ਯਾਨੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਰੀਖ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਰੱਖਿਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਘ ਦੀ ਸੁਧੀ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਪਤਮੀ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਜੌ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਫਲ ਤੇ ਚਾਵਲ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਚੂੜੀ ਵਾਲਾ ਜਨੇਊ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਵੀ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕਾਂ, ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹਵਿਸ੍ਯ ਅੰਨ (ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਿਆ ਚਿੱਟਾ ਚਾਵਲ) ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਵਰਤ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਘਸਿਆ ਅਦਰਕ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਕੋਰਡੂਸ਼ਕ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਬਕਰੀ ਜਾਂ ਕੇਲੇ ਖਾਧੀ ਹੋਈ ਬਕਰੀ ਦਾ ਘਿਉ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਵੱਲ, ਕੀੜੇ, ਆਦਿਕ, ਅਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਛੋਟੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਵਰਜਿਤ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਵਰਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰ ਕੰਮ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਰਤ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਆਨੰਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਫੇਰ ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ, ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਰੋਗਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਘ ਦੀ ਸੁਧੀ ਸਪਤਮੀ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ‘ਮਹਾਨ ਜਯਾ’ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ‘ਜਯਾ’ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਜਯਾ’ ਦਾ ਪੁੰਨ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਹੈ, ਪਰ ‘ਮਹਾਨ ਜਯਾ’ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੋੜਾ-ਮਣੀ, ਸੋਨਾ, ਲਾਲ ਕਪੜਾ, ਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਦੀ ਦਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਘੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਦੋ ਮਾਪ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਤਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਸਤੂ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਰੋਗ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸਪਤਮੀ ਜਾਂ ਮਾਯਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਪਤਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਜਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਸਤ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪੁਸ਼ਯ, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਮ੍ਰਿਗ, ਅਤੇ ਪੁਨਰਵਸੂ—ਇਹ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹਨ। ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ, ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਕ ਪੌਦੇ ਦੀ ਨੋਕ, ਸਾਫ ਗੋਬਰ, ਸੰਭਾਲ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਫਲ; ਜੜ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ, ਅਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ; ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘਿਉ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਕ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਦੀ ਨੋਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਪਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਬਿਨਾਂ ਦੰਦ ਲਾਏ ਨਿਗਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਫ ਗੋਬਰ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਮਾਪ ਦਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਦੰਦ ਲਾਏ ਲੈਣਾ; ਸੰਭਾਲ, ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਾ, ਨਾ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਦੰਦ ਲਾਏ ਲੈਣਾ; ਪੰਡਿਤ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ; ਖਜੂਰ ਜਾਂ ਨਾਰੀਅਲ, ਕੋਈ ਇਕ, ਬਿਨਾਂ ਦੰਦ ਲਾਏ ਲੈਣਾ; ਮੋਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਮਾਪ ਦਾ ਘਿਉ ਮਿਲਿਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਘਿਉ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਲੰਬਾਈ ਦਾ ਦੋਹਰਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਿਆਨ ਕਰੋ: ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਚਕ੍ਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠੀ, ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਲਾਲ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ ਹੋਈ ਧਿਆਨੋ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: ‘‘ਅਸੀਂ ਭਾਸਕਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਪਤਮੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ—ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।