ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ Viṣṇupadī ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ ਤਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰੋੜਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। Viṣṇupadī ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੋਲ ਜਾਂ ਵਿਛੋਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਵਿਛੋਣਾ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਲ, ਪਾਨ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਜੜ੍ਹੀ-ਬੂਟੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਖੁੱਟ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤਿਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ਿਕ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਹਾਗਣ ਗੋਮਾਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਚਾਰਣ ਲਈ ਜਮੀਨ, ਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਦੋਹਣ ਵਾਲੀ ਹੰਡੀ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰ ਸੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਨਾਜ, ਕਪੜਾ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਵਧ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਨਵੰਤਰਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਧਨ, ਭੋਗ, ਰਾਜ ਤੇ ਅਮਰ ਸੁੱਖ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਸ਼ੁਕਲ ਤਾਰੀਖ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਚੀਨ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਘ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੋ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਾਘ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਉੱਗੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਜੋ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਬੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਮੌਲੀ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਜਨੇਊ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕਾਂ, ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਹਵਿਸਯਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਘਿਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਦਰਕ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਕੋਰਡੂਸ਼ਕ ਪੱਤੇ, ਅਤੇ ਬਕਰੀ ਜਾਂ ਕੇਲਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਬਕਰੀ ਦਾ ਘੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਰਤ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਾਲ, ਕੀੜੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹਰ ਕੰਮ ਧਰਮ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਮਰ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਆਦਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁੱਖੀ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਜੇਕਰ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਮਹਾ-ਵਿਜੈ' ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ 'ਵਿਜੈ'। 'ਵਿਜੈ' ਦਾ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਹੈ, ਪਰ 'ਮਹਾ-ਵਿਜੈ' ਅਣੰਤ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘੋੜਾ-ਮਣੀ, ਸੋਨਾ, ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਬਿਨਾ ਵੈਰੀ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਘੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਦੋ ਤੋਲ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਪੂਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਪਾਤਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਮਾਯਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮਨਚਾਹੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਦੇ ਲੱਛਣ ਤੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।