ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਮੰਦ ਕੰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣੀ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੁਧੀ ਸਤ੍ਰੀ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਐਸੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਅਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਏ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਪਾਪੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਂ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਕਰੋ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੰਪਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਜਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸੰਪਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਜਬੂਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਸੋਚੋ, ਕੀ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਗਈ?" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੋਚ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਈਆਂ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਥੇ ਗੰਦੇ ਗੰਧ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਸਭ ਫਰਜਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗਾ ਜਾਨਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਊਠ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਨੇਵਲੇ ਵਰਗੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਠੋਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਪੋਕ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁੱਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਚਲ ਸਵਭਾਵ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਲਈ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਣ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਰਾਏ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ-ਪਸੰਦ ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਟਾਹਣੀ-ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲਾਜਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਜੋ ਸੜੀ ਹੋਈ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਦਿ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਪਛਾਣੋ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦੱਸਾਂਗੇ ਕਿ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਕੀ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਪੂਜਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ— ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਅਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ, ਨੇਕ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ— ਜੋ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹੇ, ਵਿਦਵਾਨ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ— ਜੋ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਆਦਿ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ— ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ, ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਮਾਂ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇਹੀ ਹੈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫ਼ਰਕ ਇਨਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਗੰਭੀਰ, ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ, ਮਿੱਤਰਤਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਕਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪਰਕਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ। ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅਣਪਿਆਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾਪਸੰਦ, ਕੀ ਪੁੰਨ ਤੇ ਕੀ ਪਾਪ, ਕੀ ਗੁਣ ਤੇ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਾਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।