ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਬਰਤਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਔਰਤਾਂ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਿਆ ਕੁਟਿਆ, ਖਰਾਬ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ, ਪੀਣਾ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ ਹੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਛੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ: ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਕੀ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ, ਕੌਣ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਕੀ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਕੀ ਪਾਪ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਪਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਰਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਝੂਠੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬਚਿਆ ਕੁਟਿਆ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਕਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਖਾਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕੁੱਤਾ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖਾਦ ਅਤੇ ਅਖਾਦ ਦੋਵਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਲੇਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੂਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ اکੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਲੇਛ ਹੀ ਸਮਝੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਫਿਰ, ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਲੇਛ ਚੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸੁਭਾਅ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਭੁੱਖਮਰੀ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਲੋਕ ਝੂਠ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਸਦਾ ਖਾਲੀ। ਉਥੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਆਗਮ ਦੀਆਂ ਗੱਥਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਪਾਪੀ ਹਨ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਦਈ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਨੇਕ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੱਸਰੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਥੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ—all ਮਲੇਛ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੋਕਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਮੁੱਖੀ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ ਅਤੇ ਲਾਭ ਤੇ ਗੁਣ ਹੀ ਮੂਲ ਮੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਮੀਰ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਕੋਇਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਭਰੇ ਪਏ ਹਨ; ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੂਰਖ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ। ਲੋਕ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਸਮੇਤ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਅਖਾਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡੋਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੋ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮੂਰਤਕ ਅਤੇ ਗੁਹਯਕ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ। ਇੱਥੇ ਸੰਜਯ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਤਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੁਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਅ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਅਸੁਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਭਟਕਦੇ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਠੋਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਰਤਾ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫੇਰ ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਸਵਰਗ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਅੰਧਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਹਰਾ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਪਾਇਆ; ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖੀਪਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ—ਬਲੀ ਭੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਭਾਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਕੁਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ— ਇੱਕ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਜ਼੍ਯਾਤ੍ਰਿਮੇਦੁਰਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੈਦ ਪਾਠ ਕਰਦੇ, ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਯਜ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਛੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।