ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਜੈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਫਲ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਤ ਸਤੁਤੀ ਸਾਰੇ ਇਛਾ-ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਬਾਰੇ, ਸੰਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਚਾਹੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜੰਤੂਆਂ ਵਿੱਚ। ਹੁਣ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਹਣੇ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਲਿਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰ, 幸ਬੂਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਦੀ ਭੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਅਹੁਦੇ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪਦਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਰਧ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਦੈਤਿਆ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾ ਗਏ, ਡਰਪੋਕ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ, ਬੇਹੋਸ਼, ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਲੇਛ ਅਤੇ ਮੰਦ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਹੜੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਮਲੇਛ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਾਤੀ, ਮੰਦ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਲੇਛ ਮੂਲ ਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਕੋਈ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਹੂਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਸ਼ਰਾਧ, ਨਾ ਯਜਨਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੁਜਜਨਮਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭੈਣ, ਦੂਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਲਟੇ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਇਹ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜਿਹੜੇ ਦੁਜਜਨਮਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿੰਦਿਤ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀੜੇ, ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਚਿਊਂਟੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਵਰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੋਅਲੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤਾਂ, ਦਾਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ, ਲਾਲਚੀ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਨ, ਬੰਨ੍ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੂਏ ਅਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਨਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਦਾ ਮਨ ਹੈ; ਉਹ ਸਤੁਤੀ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਈ ਰੋਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚ ਲੋਕ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ; ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਨਾ ਅਤਿਥੀ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੁਜਜਨਮਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਪੁੱਤਰ, ਵੰਸ਼, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਫਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਕ੍ਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਹ ਯਕ੍ਸ਼ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਭਾਰ ਢੋਹਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਅਸਥਾਨ ਜਾਂ ਬਰਤਨ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਔਰਤਾਂ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਚਿਆ-ਖੁਚਿਆ, ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ: ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਾਇਦੇ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੁਜਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮਧਯਸਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਵੇਕੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਯਕ੍ਸ਼ ਰੂਪ ਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਭੇਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਲੋਕ, ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਢਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨਖ਼ੁਆਦਾ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁੱਤਾ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।