ਜਯੰਤਾ ਨੇ ਸੌਰਭਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਸਮ੍ਹ੍ਰਦਾ, ਯਮਦੰਡ ਤੇ ਨਰੰਤਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਕਾਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਬਭ੍ਰਵਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਿਰਘ੍ਰਿਨਕਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵੀਰਗਤੀ ਪਾ ਗਏ। ਭਦ੍ਰਬਾਹੁ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁਗੰਧਾ, ਗੰਧਾ, ਭੌਰਿਕਾ, ਵਲਿਕਾ ਅਤੇ ਭੀਮਾ — ਇਹ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਂਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਇਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ। ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਨਾਇਕ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪੰਜ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੁਤੁ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਦੁਰਮੇਧਾਸ, ਸਾਧਕ (ਦੋ ਵਾਰੀ), ਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਰਣੇਸ਼ਾ, ਮੋਦਾ, ਸਮੋਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ — ਇਹ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਨੈਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਭੀਮਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਵਾਸੂਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਓਲੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰਾਂ ਨਾਲ — ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੈਤ ਪਾਟੇ ਗਏ; ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਅਗਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਵਾਈ ਹੋਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤ ਯਮ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕਾਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੇ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਾਂਸ ਵਾਲਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਤਕਸ਼ਕ ਆਦਿ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਠੰਡੀ ਨਾਲ, ਘੋੜਸਵਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਗਧਾ, ਤੇ ਫਾਂਸ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲਾ, ਲਾਂਸ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਾਠੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਦੈਤ ਘਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਯਕ-ਪੁਛ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਰਥ ਚਿਨ੍ਹ, ਝੰਡੇ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ, ਮਹਾਂ ਦੈਤ-ਪਤੀ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ 'ਤੇ ਆਸਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੈਨਾਵਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਦੈਤ-ਪਤੀ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ-ਪੋਖ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼, ਤੇਜ਼ ਹਮਲੇ, ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਨਾਲ ਵਿਦਰ-ਵਿਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੈਤ-ਪਤੀ ਨੇ ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ ਦਸ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੇਮੰਤਾ ਨੂੰ ਪੰਜ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ, ਚਿਤ੍ਰਰਥਾ ਨੂੰ ਵੀਹ, ਤੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਪਚੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਹੇਰੰਬਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ, ਯਮ ਨੂੰ ਚਾਲੀ, ਤੇ ਕਾਲ ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਗੁਹ੍ਯਕੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੇ ਤੇ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੂਆਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਸਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸ, ਅਠਾਰਾਂ, ਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਅਤਿ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਵੱਲ ਵੱਜੇ, ਅਮਰ-ਦੇਵਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ, ਰਖਵਾਲੀ, ਕੋਲ ਆਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਜਿਸ਼ਨੂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਹੁਣ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਜਾ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ।” ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਰੋਕ ਲਈ। ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਅਮਰ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।” ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਗਜ-ਗਰਜਦੇ ਦੈਤ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਓ ਮੰਦ, ਤਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਲੜ।” ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਛੱਡੇ।