ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਵੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਗਜਾ ਦੀ ਮੂਢਲੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੋਈਆਂ ਚੋਟਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ। ਹੋਣਹਾਰ ਹਾਥੀ ਗਜਾ ਜਦੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੰਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸੈਣਿਕਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਹੀ ਅਜੇਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਰਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਦੈਤ ਯੋਧਾ ਮੌਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਟੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਖੂਨ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਉਹ ਦੈਤ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਕੁਝ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਕਈ ਦੇਵਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਣੀ ਹਿਲਚਲ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਪਰ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਹਾਥੀ ਨੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਦਰਦ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਗਣਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਹਾਥੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਫਿਰ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਦੋਵੇਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਚੂਹੇ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਲੜਾਈ ਚੱਲੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਗੂੰਜਦਾਰ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ। ਚੂਹੇ ਨੇ ਵੱਡੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੂਹੇ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਪਏ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਅਟੱਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਫੌਜ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ "ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ" ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਟੂਟ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਕੁੰਭਾ ਆਇਆ। ਨੈਰ੍ਰਿਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਚੱਕਰ, ਭਾਰੀ ਰੋਕ, ਅੱਗੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੰਧਣ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਗਣੇ ਬੰਧ, ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਧਮਾਕੇਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ ਕੁੰਭਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਕੁੰਭਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਜੰਭਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਹਰੀਹਯਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਏਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਡਰਾਉਣਾ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਵੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਯੰਤਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੌਰਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਹ੍ਰਦਾ, ਯਮਦੰਡ ਅਤੇ ਨਰੰਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਬਭਰਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਿਰਘ੍ਰਿਨਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਭਦ੍ਰਬਾਹੁ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਗੰਧ ਆਪ, ਭੌਰਿਕਾ, ਵੱਲਿਕਾ ਅਤੇ ਭੀਮਾ—ਇਹ ਫੌਜ ਦੇ ਨੇਤਾ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਏ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਏ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪੰਜ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਤੁਰੁਤੁ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਦੁਰਮੇਧਸ, ਸਾਧਕ, ਸਾਧਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਰਣੇਸ਼, ਮੋਦਾ, ਸਮੋਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ—ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਾਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਨੈਰ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਭੀਮਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਓਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।