ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗਦਾ ਯੁੱਧ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਉਪਰ-ਥੱਲੇ ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਅਜੀਵਤ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦਾਨਵ ਯੋਧੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਸਕੇ। ਪਰ ਇਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਗਣ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਅਤੇ ਗਰਜਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਜਦ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦਾ ਸੀਸ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੇਤੂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠਾਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਘਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵ ਵਾਦ-ਵਾਦ ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਭਜਨ ਉਚਾਰੇ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਦੇ ਤਹਿਤ 'ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਤਹਿਤ ਤਿਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤ੍ਰੈਪੁਰੀ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜਾਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਬਰ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮਲੋਕ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੈਤ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉਸੇ ਰਾਹੇ ਭੇਜਾਂਗਾ," ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਯਮਦੰਡ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ, ਕਟਾਰੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰ — ਲੰਬੋਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਅਜਿਹੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਜੋ ਸਹਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੀਦ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਭਦ੍ਰ, ਸੌਭਦ੍ਰ, ਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਨਿਰਜਰਾਂਤਕ — ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁਕੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਪਰ, ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ। ਸੌਭਦ੍ਰ ਦਾ ਸੀਸ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਿਰਜਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਹੇਰੰਬ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤ੍ਰੈਪੁਰੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਅਰਧਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਧੂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਦੂਜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਰੋਸ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਦਿਸ਼ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ, ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁੱਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਾਰਥੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚੱਲ, ਉਸ ਵਿਨਾਇਕ ਕੋਲ, ਜੋ ਹਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਸੱਚੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ। ਹੁਣ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਕਰ।