ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ’ਚ ਵਿਆਪੀਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ—ਜਿਵੇਂ ਪਰਵਾਨੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਜੰਗ-ਮੈਦਾਨ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਅਸਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਪਤੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮਹਾਅਸਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਅਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰੁਹੂਤ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਲੱਖਾਂ ਜੀਵ—ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਰੀਛ, ਭੇਡੀਆ, ਚੀਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ—ਉਸ ਅਸਤ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ’ਚ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਤੀਰ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸਨ। ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ’ਚ ਹੀ ਕੱਟਦਾ ਗਿਆ। ਤਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂ ਤੀਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਉੱਤੇ ਵੱਧ ਕੇ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਸਨ। ਪਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਦਮਿਨ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਦੰਦ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁੜ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਗੇੜ ਲੈਂਦੇ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਵੱਜਦੇ। ਇਹ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਲੜਦੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦਾਨਵ-ਸੈਨਿਕ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਸਕੇ। ਪਰ ਈਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਅਤੇ ਗਦਾਵਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਵੱਧਦੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ। ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਮੱਝਲੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤਦ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ। ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਦੋਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਢਾਲਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਕੱਟੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਹੋਈ, ਗੇੜਾਂ, ਘੁੰਮਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਚੁਸਤ ਹਰਕਤਾਂ ਨਾਲ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦਾ ਜੰਗ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਝ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉਪਲੱਖ ਵਿੱਚ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ। ਮਘਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਡੋਲ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨ੍ਰਿੱਤ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤੁਤੀ-ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹੇ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਰਚਨਾ-ਖੰਡ ਵਿਚ ‘ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਵਧ’ ਨਾਮਕ ਤਿਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਤ੍ਰੈਪੁਰੀ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਣਪਤਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਗਣਪਤਿ! ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜਾਂਗਾ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਅਪਾਰ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੈਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਰਾਹੇ ਤੁਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਣਪਤਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ ਯਮਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਲੰਬੋਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਅਚਾਨਕ ਅਜਿਹਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਤ੍ਰੈਪੁਰੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣਭਿਣ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਭਦ੍ਰ, ਸੌਭਦ੍ਰ, ਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਨਿਰਜਰਾਂਤਕ—ਇਹ ਚਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਨਾਇਕ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਣਪਤਿ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਗਣਪਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਮਾਰੀ। ਸੌਭਦ੍ਰ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਰਜਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇਰੰਬ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਗਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਡਾਲ਼ੇ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਤ੍ਰੈਪੁਰੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਣਪਤਿ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।