ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਦ ਮਧੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਘੁਮਾ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਮਧੂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਇਕ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਧੂ ਆਪ ਹੀ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ ਭੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਢਾਟਾ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਦੂਰ ਵੇਖ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਕੰਦ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧੁੰਧੁ ਤੇ ਸੁੰਧੁ, ਜੋ ਭਰਾ ਸਨ, ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਧੁੰਧੁ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੁੰਧੁ ਨੇ ਗਦਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਤੇ ਘਾਇਲ। ਫਿਰ ਮਧੂ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਸੌ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਜਾ ਪੁੱਜਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਤੀਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ 'ਮਧੁਸੂਦਨ' ਵਜੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਵਿਚ, 'ਮਧੂ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਿੱਤੂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵੱਡੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਘਣੇ। ਦੋਹਾਂ ਧਨੁਰਧਾਰੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਛੂਹ, ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੰਪਦੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ; ਦੈਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਪੰਖੀ-ਰੂਪ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚੇਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਦੈਤ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਭਾਲਾ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਸਤਰ ਤੇ ਸ਼ੰਭਵ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਵਾਨੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਜੰਗ-ਮੈਦਾਨ ਸੁੰਞਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਰੋਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਹਾੜ-ਸਮੂਹ ਅਸਤਰ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ-ਸਮੂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਪੁਰੁਹੁਤਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਜੀਵ—ਸ਼ੇਰ, ਬੱਘ, ਰੀਛ, ਭੇਡੀਆ, ਚੀਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ—ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਸੱਪ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਸਤਰੇ, ਅਰਧ-ਚੰਦਰਾਕਾਰ ਤੀਰ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁਕਲੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਉਸਤਰੇ-ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ, ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ। ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਦਮਿਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।