ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਸਧਾਰਣ ਅਮਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਨੰਦ, ਨਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਿੱਤ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹਥਿਆ ਲੈਵਾਂਗਾ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੀਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ, "ਹਿੰਮਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨਹੀਂ ਲੈਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਮੁਚੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਮਾਰੇ। ਪਰ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਉਹ ਪੰਜ ਬਾਣ ਪੰਜ ਰੇਜ਼ਰ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫ਼ੌਰਨ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਾਣ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਦਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਰਤੱਬ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ—ਬਾਣ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਮੁਚੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬਾਣ ਨਿਕਲ ਆਏ; ਸ਼ਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿਚ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਜਲਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਾਣ, ਅਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਅਠ ਹੋਰ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰਦੇ, ਕੱਟਦੇ ਰਹੇ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਚੱਲਿਆ। ਫਿਰ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਮਾਇਆਵੀਂ ਹਥਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ: ਇੱਕ ਤਾਮਸੀ (ਅੰਧਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ) ਅਸਤਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਨਾ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹਿ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ, ਇਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਫਿਰ, ਨਮੁਚੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮਨੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮ੍ਰਦੂ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਟੰਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਘਣੇ ਘੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੱਡਾ ਬਰਢ ਅਸਤਰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਨਮੁਚੀ ਦਰਦ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਹਾਥੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਝੁੰਡ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੰਬੰਧੀ ਭਾਗ ਵਿਚ, "ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾਧਵ (ਹਰੀ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿਡ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮਧੂ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਨਾਰਾਇਣ, ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਪਤਾ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਨਿਆਇਕ ਤੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮਾਣਦਾ?" "ਇਸ ਮਲ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਤੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਦਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ"—ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਧੂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ—ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਤੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ—ਸਭ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਨੇਤਾਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ—ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਆਦਿ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ; ਪਰ ਮਧੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹਾਰ ਗਏ। ਸ਼ਸਤਰਾਂ, ਬਾਣਾਂ, ਤੇ ਬਰਢਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਕਨ ਤੋਂ ਕਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹਰੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।