ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਅਟੱਲ ਭਾਲਾ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਇਹ ਭਾਲਾ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਗੁਹਾ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਤਦ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, 'ਤਾਰੇਯ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਾਂਤਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹੇਠਲੀ ਠੋਡੀ ਚਬਾਉਂਦਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਐਸੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿੰਦਿਆ: "ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਰੋਕਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਤੇ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਹਨ: ਇੱਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਸ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਵੱਸੂ ਤੇ ਯਮ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸੱਚੇ ਗਵਾਹ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜੋ ਸਮਾਂ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਪਰ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਜਲਦ ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਧਰਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹੀ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰ—all ਕੁਝ, ਧਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੁਰਧਰਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਨੇ ਵੀ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਮੌਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਮੁਖਾ ਨਾਮਕ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਦੈਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਕਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੁਰਮੁਖਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਯਮਰਾਜ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਪਰ ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਰਥ ਤੋਂ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਅਸੁਰ ਸੈਨਾ ਹਾਰ ਕੇ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਅੰਤਕ, ਦੁਰਧਰਸ਼ਾ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸਤੱਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਮੁਚਿ ਨਾਮਕ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਬਰਸਾਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਕਿਨਰ ਤੇ ਨਾਗ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਪੁਰੁਹੂਤ (ਇੰਦਰ), ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਾਤਲੀ ਰਥੀ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਮੁਚਿ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਸਧਾਰਨ ਅਮਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਆਨੰਦ, ਨਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਜਾਂ ਜਿੱਤ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਦ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਿੰਮਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਤਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਮੁਚਿ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵੀ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਪੰਜ ਤੀਰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਤੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।