ਜਦੋਂ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮਾਧੁ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਟਪਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਰਥ ਤੋਂ ਗਿਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਫੈਂਕਿਆ, ਜੋ ਮਾਨੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਰਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਭਾਲਾ ਦੈਤ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਬਰ ਧਾਰਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਿੱਢਦੀ ਹੋਵੇ, ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸੀਸ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੁਹਾ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਸਕੰਦ ਦੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ। ਮੋਰ ਡਰ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੇ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਮੁੜ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ। ਸਕੰਦ ਦੀ ਇਸ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਥੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਦੇ ਉਨ੍ਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਤਾਰੇਯਾ ਵਧ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੈਤ ਦੇਵਾਂਤਕ ਨੇ ਜੰਗ ਵਲ ਧਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹੇਠਲੀ ਠੋੜ ਚਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਐਸੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਸੀ: "ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।" "ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ: ਇੱਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਕਾਲ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਸ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਸੁ ਅਤੇ ਯਮ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸੱਚੇ ਗਵਾਹ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਕਾਲ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਉਸ ਧਰਮੀ ਨੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ। ਉਹ ਘੋਰ ਜੰਗ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਘ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਰਮ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹੀ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੈਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਯੋਧਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੈਤ ਮਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦੁਰਧਰਸ਼ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਤ (ਕਾਲ) ਵੀ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਡਿੱਗੀ। ਦੈਤ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੌਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ, ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ, ਦੁਰਮੁਖ, ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ, ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸੀਸ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਸਮੇਤ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਕੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਕੇ ਦੱਸੋ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਦੇ ਸੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅੰਤਕ, ਦੁਰਧਰਸ਼ ਅਤੇ ਦੁਰਮੁਖ ਵਧ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਨਾਮੁਚੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਨਾਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਪੁਰੁਹੂਤ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਚਲਾਏ ਹੋਏ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।