ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕਈ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਚੀਕ ਪਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉੱਧਰ ਬਾਲਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਬਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਬਾਲਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਕਰ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਹੈਰਾਨ-ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਤੁਰੰਤ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਅਤੇ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਛੋ-ਵਿੱਛ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸੀਸ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਥ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ ਨਾਮੁਚੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਵੱਜਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਜਰਪਾਤ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਡੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਅਤੇ ਇਖਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਮੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ; ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਬਾਲਾ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਦੇ ਵਧ’ ਵਾਲਾ ਸਤਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਬਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੁਚੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਭੇਜਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅੰਜਾਮ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਮੱਖੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਪਤਾ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਉਵੇਂ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਹੜਬੜੀ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਮੁਚੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਦਸ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ (ਹਾਥੀ) ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮੁਚੀ ਨੂੰ ਲਗਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਈ; ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ; ਪਰ ਇੰਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਦੇਵਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦਕਿ ਦਾਨਵ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਮੁਚੀ ਦੇ ਵਧ’ ਵਾਲਾ ਅਠਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਤਾਰੇਯ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਕੰਦਾ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ), ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਉੱਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਸਕੰਦਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਤਾਰੇਯ ਨੇ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ‘ਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਟੁੱਟ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਕੋਟੀਆਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਪਾਰਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਵਿੱਛੋ-ਵਿੱਛ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।