ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਰਦਾਰ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸੁਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਖੁਦ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਓ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਈਏ।” ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਹੋਰ ਆਸੁਰ ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਫੰਦਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਆਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਿਆ ਬਿਨਾ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵਧੀ—ਸਭ ਜੰਗ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧ੍ਯ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਵਸੁ, ਸਕੰਧ, ਗਣਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਲ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਜੰਗ ਐਸੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਦੇਖੀ ਤੇ ਨਾ ਸੁਣੀ ਗਈ ਸੀ—ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਸਰਦੀ ਦੀ ਮੌਤ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਕਰ ਤੇ ਪਰਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਖੂਨ ਦੇ ਨਦੀਆਂ, ਗਿਧ, ਕਾਂ, ਤੇ ਗਿੱਧੜਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਲੜਖੜਾ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੋਈ ਦਰਦ ਦੀ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ, ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ; ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਦੇ ਪਾਸਲੀਆਂ ਤੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਦਸਾਂ ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਕਈ ਵਾਹਿਆਂ ਵਿਚ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਦਰਿਆ ਉਲਟ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਗਦੀਆਂ, ਮੂਸਲ, ਭਾਲੇ, ਅਤੇ ਮਕਾਰਾ ਵਰਗੇ ਜੀਵ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ; ਝੰਡੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਮੱਛੀਆਂ, ਕਛੂਏ, ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਢਾਲ ਵੀ ਉਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਊਠਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਵਾਲ, ਯਕ-ਪੂਛਾਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਖੂਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਵਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਿਆਨਕ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਸਕੰਧ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਚੀ ਕੁਹਾੜੀ, ਅੱਗ, ਅੱਗੇ ਵੱਗਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਆਗੂਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਲਾਂਸਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਗ੍ਰਹਾਂ, ਹਵਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੀ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਬਿਜਲੀਆਂ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਗੋਲੇ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ; ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕੀਤੇ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—“ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ।” ਜਦਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ ਛੁਪੇ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤਦ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਬਲਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਨ; ਕਈ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਪਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਬਲਾ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਕਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦੀਆਂ, ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੇੜੇ ਵਾਲੀਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚੰਚਲ, ਉਹਨਾਂ ਚਕਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਖੇਡਾਂ-ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਛੇਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਲਰਜ਼ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਤੁਰੰਤ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੈਤ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਢਾਲ ਤੇ ਝੰਡਾ ਵੀ ਕੱਟ ਸੁੱਟਿਆ। ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸੀਸ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।