ਚਾਰ ਵਾਜੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਾ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ। ਫਿਰ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਚੋਟ ਵਾਂਗ ਅਸਹਿਨੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਫਿਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਵਚਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰ-ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਯੰਤਾ ਨੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਕਾਲੇਯਾ ਦਾ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਛਿਆਸ਼ੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਖੁਦ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਲੜਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਸਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਦੈਤ-ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਜੋ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫੰਨੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫੌਜਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧੀਆਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਉਥੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਯ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵਸੁ, ਸਕੰਦ, ਗਣਪਤੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਜੀਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਹੋਰ ਨੇਤਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇਹ ਜੰਗ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੇਖੀ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਬੇਅੰਤ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਜੰਗ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਸਰਦੀ ਦੀ ਚੋਟ ਹੋਵੇ। ਜੰਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤੇ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਅਣਗਿਣਤੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰ-ਚੋਟਾਂ, ਚਕਰ ਤੇ ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ। ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਗਿਦੜ, ਕਾਂ, ਤੇ ਬਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਲਹੂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ—ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੈਰਾਨ, ਕੁਝ ਥੱਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਸੇ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਰਦ ਤੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਉਚਾਰਦੇ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਢੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵੱਢੇ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਤੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਦਸ ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ; ਫਿਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਹੂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਨਦੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਉਲਟ ਵਹਿ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ। ਉਥੇ ਗਦਾਵਾਂ, ਮੱਠ, ਭਾਲੇ, ਤੇ ਮਕਰ-ਰੂਪ ਜੀਵ, ਝੰਡੇ, ਮਤ, ਮੱਛ, ਕਛੂਏ, ਤੇ ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਠਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈਆਂ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਲ, ਯਕ-ਪੂੰਛ ਤੇ ਜਲ-ਜੰਤਰ ਭਰ ਗਏ। ਅਨੇਕ ਹੋਰ ਚੀਜਾਂ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਸਕੰਦ ਦੀ ਭਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਯਮ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਰਸ਼ੂ, ਅੱਗ, ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਫੰਨੀ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਮ-ਲੋਕ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਲੰਸਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਗ੍ਰਹਾਂ, ਹਵਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਮਹਾਂਗਦਾ ਨਾਲ ਵੀ ਦੈਤ ਵਧੇ। ਬਦਲਾਂ, ਵਿਦਯੁਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਬਰਸਾਤ, ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੇ; ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਯਮ-ਲੋਕ, ਹੋਰ ਅਧਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਉਚਾਰਦੇ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਇਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਕਈ ਹੋਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵ-ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਰਹੇ; ਬਾਕੀ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਡਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਭੈ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਤੇ ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ 'ਬਾਲਾ' ਨਾਮਕ ਦੈਤ— —ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ। ਕਈ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ।