ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੀਰ, ਕਾਲਕੇਯਾ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਜਾ।” ਕਾਲਕੇਯਾ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਕੇਯਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਫਿਟੇ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਯੁੱਧ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਜੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾਗ ਪਾਸ ਆਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋ ਬੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਕਾਲਕੇਯਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਪੰਜ ਹਿਰਦੇ 'ਚ, ਸੱਤ ਪੇਟ 'ਚ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਨਾਭੀ ਤੇ ਮੂਤਰਾਸਯ 'ਤੇ ਮਾਰੇ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਢੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਮਧੁਸੰਜ्ञ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਰਛਾ ਫੜੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਰਛਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਉੱਤੇ ਬਰਛਾ ਚਲਾਈ, ਪਰ ਚਿਤਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਰਛਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਬਰਛਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ, ਸੱਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਫਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇੱਕ ਭਯਾਨਕ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਧਾ ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਭਟਕ ਗਏ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਕਾਲੇਯਾ ਚਿਤਰਥ ਵੱਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਯਾਨਕ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਯੰਤਾ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਨ: “ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਤ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਦੁਖ ਸਹੇਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿ।” ਕਾਲੇਯਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, “ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਜਯੰਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ ਚੋਭਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੀਂਹ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਨਾ ਕਦੇ ਥੱਕੇ, ਨਾ ਡਰੇ, ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਨੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਯੰਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਠ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਰਛਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਗਦਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਦਹਾੜਿਆ। ਫਿਰ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਸ਼ਵ ਲਈ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਵਾਂਗ ਅਸਹਿਣ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਚਾਰ ਸਾਲ ਚੱਲੀ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਦੋਨੋਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਦਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਕੱਟ ਗਈਆਂ। ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਯਾਨਕ ਤਲਵਾਰ-ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਨੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਜਯੰਤਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਘੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਿੱਗ ਗਈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ‘ਕਾਲੇਯਾ ਦਾ ਵਧ’ ਨਾਮਕ ਛੱਠਵਾਂ-ਛੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।