ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਢਲਾਨਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਲੜਾਈ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਇਉਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਯੋਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਨ-ਭਿਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਛਤਰੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਨ ਗਵਾਈ। ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਕਾਇਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋੜ ਮੂੜ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ—ਸਭ ਹੀਰੋ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ; ਵਾਲ, ਸਿਰ, ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੋ-ਫਾੜ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੀਰਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਭੂਸ਼ਣ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਢਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਣਭੂਮੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਕਤ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਭੇੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਥਿਆਂ ਨੇ ਪੀਤੀ; ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਜਖਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਲਹੂ ਪੀਤੀ। ਗਿਦੜਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੀ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਕੀਮ, ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉਲਾਸ ਨਾਲ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਥੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾ-ਸੰਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੇ; ਅਘਾਏ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾਲੀ, ਕਾਲਕੇਯਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਚਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਤੁਟ ਧਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਕਿਨਰ—all ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਨ-ਭਿਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਅਤੇ ਮਘਵਨ ਵੱਲ ਮੂੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਣਿਆ ਗਿਆ ਵੀਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।" ਕਾਲਕੇਯਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਮੈਂ ਮਾਰ ਕੇ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਹਿੰਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਨਾਗ—all ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਯੁੱਧ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ।