ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਸਮੇਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤਿ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਅਕਲੁੰਕ ਰਹੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖੀਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਵੇਖ, ਅਕਸਰ ਹੀ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।" ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਵਾਹਨ—ਅਦਭੁਤ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਊਠ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਖੱਚਰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਦੈਤ ਸਿੰਘਾਂ, ਚੀਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਵਿਆਂ ਡਰਮਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਜਾਈ, ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਗਰਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਬਰ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ, ਫੰਦੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚਲਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ, ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਢਲਾਨਾਂ, ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। ਹਥਿਆਰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ ਹੋਇਆ; ਹੋਰ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਛਤਰੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਝੇ। ਜੋ ਵਿਰਲੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਨਿਡਰ ਰਹੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਕਾਇਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਜਾਂ ਅਨਿਆਇਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਕੁਝ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ—ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਖੁਸ਼, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਝ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਗਏ; ਵਾਲ, ਸਿਰ ਤੇ ਪਹਿਨਾਵਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਝ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਜੋ ਅਡੋਲ, ਦੇਵਤਮਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਖੋਹ ਜਾਣ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਏ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਭੇੜੀਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ; ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਵਗਦਾ ਲਹੂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਗਿਆ। ਗਿਦੜਾਂ ਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਿਆਨ—ਦੇਵੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ—ਨੁਸਖਾ ਉਚਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਕੀਮ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਏ; ਨਿਕੋਟ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਮਾਣੀ-ਮਾਣੀ ਯੋਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ گردਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ, ਡਿੱਗ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਕਾਸ਼-ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ-ਗਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਮੁਖੀ, ਕਾਲਕੇਯਾ, ਜੋ ਦੈਤ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਚਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਧਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਧਾਰਾਂ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਕਿਨਰ, ਖੂਨ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ; ਦੇਵਤਾ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ, ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਤੇ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੈਠ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ-ਦਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤੇ ਮਘਵਨ ਵਲ ਮੁੜੇ; ਫਿਰ, ਚਿਤਰਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਰੇਸ਼ਠ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਚਿਤਰਰਥ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹੇ।