ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਛਾ ਗਈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਡਰ ਜਾਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਹਨ। ਫਿਰ ਧੂਮਧੂ, ਸੁੰਡਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਕੇਯਾ ਅਤੇ ਮਧੂ ਦਾ ਸਾਥੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਚਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਤ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਬਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਰਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" ਨਾਮੁਚੀ ਅਤੇ ਮੁਚੀ, ਦੋ ਭਰਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ।" ਜੰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਹਰਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣਯਕਾਂ ਦਾ ਵੀ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਹਿਰਣਯਾਖਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਜੀਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਿਰਣਯਾਖਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਵੇਖ।" "ਵੇਖ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਤੇ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।" ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਡਰਏ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਇਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਈ ਵੱਡੇ ਵਾਹਨ ਸਨ—ਅਸਧਾਰਣ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਊਠ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਖਚਰ ਵੀ। ਕੁਝ ਸ਼ੇਰਾਂ, ਚੀਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ-ਗੱਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਤੀਖੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ, ਫੰਦੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਵਗਾ ਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਬੇਅੰਤ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਫੈਲ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਢਲਾਨਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਜੰਗ ਚੱਲੀ ਰਹੀ। ਹਥਿਆਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਸੈਨਿਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਹੋਰ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਛਤਰੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਪਰ ਜੋ ਕਾਇਰ ਤੇ ਪਾਪੀ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਕੇ ਜਾਂ ਨਿਆਂ ਵਿਹੂਣ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਕੋਈ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੈਦਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ; ਵਾਲ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਦੋ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਸਿੱਧਾ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਧੀਰਜੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਧਰਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਖੋ ਗਏ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ; ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਭੇੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਪੀਤਾ; ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਲਹੂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਗਿੱਦੜਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਜੋ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਿਕਿਤਸਕ, ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰੋਘ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਤੇ ਤੀਰ ਵੱਜੇ। ਫਿਰ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਆਕਾਸ਼-ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।