ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, 'ਗਣਪਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਫਿਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਗਣਪਤੀ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗੂ, ਇਕ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੁੰਜ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸਪ ਦਾ ਜਨੇਊ ਗਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਪਤੀ, ਜੋ ਚੂਹੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਸਦਾ ਤਤਪਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਅਲੌਕਿਕ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਪਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਤ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਪਾਸ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿਸ ਦੀ ਸਤੋਤ੍ਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਣਪਤੀ ਅਸ਼ਟਕ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕਦੇ ਕੰਗਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਣਪਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਿਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗਣੇਸ਼ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਵੀ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਕੰਮ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ 'ਗਣਾਨਾਂ ਤ੍ਵੰ' ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹਰੇਕ ਯਜੰਜਨ ਪਾਤ੍ਰ 'ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਣੂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੇਰੰਬ (ਗਣੇਸ਼) ਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਚਿੱਤਰ, ਪੱਥਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪਾਤ੍ਰ ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਵੇ। ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ, ਉਥੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਹਰੇਕ ਮਨੋਰਥ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਹੋਰ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ ਤੇ ਸਵਰਗਦਾਇਨੀ ਵਿਜਯੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਵੱਖਰੀ ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਰੋਗ, ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ, ਪਸ਼ੂ, ਦੈਤ, ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਚੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਮਾਰਕ, ਨਾ ਅਕਾਲ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: 'ਓਮ ਨਮੋ ਗਣਪਤਯੇ।' ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਫੁੱਲ, ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ, ਮਿਠਾਈ, ਫਲ, ਕੁੰਦ, ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਮਨਪਸੰਦ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਮਨਪਸੰਦ ਭੇਟ, ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਹਰਾ ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਅਤੇ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਥੇ ਵਿਅਸਤ ਹੋਏ। ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਤਪਸਵੀ ਜਨਾਂ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਉਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਵਿਨਾਇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਲੌਹਿਤਯਾ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਵਿਧਵਾ ਅਵਸਥਾ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਈਰਖਾ, ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਸਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਨਮ-ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਫਿਰ-ਫਿਰ ਸਫਲਤਾ, ਆਨੰਦ, ਯਸ਼, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ ਆਦਿ ਮਹਾਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਸ਼ਕਤ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਰਾਜ ਪੂਜਾ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੇਰੰਬ (ਗਣਪਤੀ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—'ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਗਣਪਤੀ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਦਾ ਨਾਸ, ਸਭ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ, ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।