ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਨਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਯੱਗਾਂ, ਸਤਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸੁਆਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਗਣਪਤੀ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਗਣਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਓਮ, ਮੈਂ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਹਨ: ਗਣਪਤੀ, ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਬੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇਰੰਬ, ਏਕਦੰਤ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਵਿਨਾਯਕ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਭਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਮਹਾਨ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਦੇ ਤਿਰਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ "ਗਣਪਤੀ ਸਤੁਤੀ" ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਹੁਣ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਹੋਰ ਸਤੁਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਏਕਦੰਤ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ, ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗਚਰਮਾ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੂਹੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਅਯ ਰਹੇ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਅਨੋਖੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਸਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਅੱਠ ਪਦਾਂ ਦੀ ਗਣਪਤੀ ਸਤੁਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਘਰੀਬੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ ਵੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਗਣੇਸ਼ ਸਤੁਤੀ" ਨਾਮਕ ਚੌਂਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਅੱਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ "ਗਣਾਨਾਂ ਤਵੰ" ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਰ ਯੱਗ ਦੇ ਕਲਸ਼ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਆਰਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕਲਈ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਚਿੱਤਰ, ਪੱਥਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪਾਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਵੇ। ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਹੋਰ ਕਲਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਲਾਭ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਤਰਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਰੋਗ, ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਜਾਨਵਰ, ਦੈਤ, ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਡਾਕੂ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਯਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਥੇ ਰੋਗ, ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। "ਓਮ ਨਮੋ ਗਣਪਤਯੇ"—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਫਲ, ਮੂਲ, ਰੁਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਪਿਆਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਭੀਲਾਸ਼ਤ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭੇਟ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਕਪੜਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਲੋਹਿਤ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਵਿਨਾਯਕ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹਰਾ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਯਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਖੁੱਟ ਸੁਆਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਾਥਾ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਸਲ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।