ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਜਨਕ ਨੇ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਢੰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰ ਕੌਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਕਿਹੜੀ-ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਇਹ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ—ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹਨ ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਮੋਦਕ (ਮਿੱਠਾ ਲੱਡੂ) ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਦਕ ਮਹਾਬੁੱਧੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਚਿਤਰਕਾਰ, ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸਰਵਜ्ञ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਪਾਰ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮੋਦਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹੀ ਦਿਲਾਸ਼ਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਕੰਦ ਤੁਰੰਤ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੇਟੂ, ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦਿਓ।’ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, ‘ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।’ ਸਾਰੇ ਯੱਗ, ਵਰਤ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹੋਰ ਯੋਗ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ-ਸੋਲਵਾਂ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਮੋਦਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਹਰੰਬਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ, ਯੱਗਾਂ, ਵੇਦ ਪਾਠਾਂ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਫਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਪੂਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਯੱਗਾਂ, ਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਗਮ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੀ ਤੀਥ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। “ਹੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਉਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉ।” “ਹੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਓਮ, ਮੈਂ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਗਣਪਤੀ, ਵਿਘਨ ਰਾਜ, ਲੰਮੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ-ਚਿਹਰੇ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੰਬਾ, ਏਕਦੰਤ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਨਾਇਕ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਨਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਘਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਮਹਾਨ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ-ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ‘ਗਣਪਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ’ ਨਾਮਕ ਇਹ ਤ੍ਰੇਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਹੋਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਏਕਦੰਤ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਘਲਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਤੋਡ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੇ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚੂਹੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਵਿਘਨ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਅਦਭੁਤ ਮਣਕਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹਾਥੀ-ਚਿਹਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਪਾਸ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸਦਾ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸਦਾ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗਣ-ਅਸ਼ਟਕ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ... (ਇੱਥੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਪੂਜਨੀਆਂ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕ੍ਰਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਜਪ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।