ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਿਕਟ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ। ਉਸ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਜਨਾ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਜਪ, ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਲੱਖਾ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਜਿਆਦਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਲਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਹਾਨਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਜੇਕਰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਧਨੀ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸਿਫਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਤੱਕ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਤੱਕ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ—all ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਇਕ ਸਤਕਰਮੀ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਹੀ ਅਵਸਥਾ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦ੍ਰਯਾਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਲਵੋ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੰਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨਵੀ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਗੌਰਵ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ। ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਭਾਗੀਰਥੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਤੁਲ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਜਹਾਨਵੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਉੱਤਮ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਹਰਾ ਨੇ ਜਹਾਨਵੀ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਹੈ: 'ਓਮ, ਸਰਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਹਾਨਵੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧੁੱਲੀ ਹੋਈ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਕਸ਼ੁਣ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਸਾਲ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਵਿਸਰਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਲੋਕ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਹਾਨਵੀ ਤੋਂ ਇਕ ਕੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ ਜਾਂ ਟਹਿਲੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਟਿਡੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ—ਉਹ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੁਜਜਾਤੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਰਸਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤਮ ਪੁੰਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਨਾਲ, ਜਹਾਨਵੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਸਦਾ 'ਗੰਗਾ' ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਕਈ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੰਨੇ, ਲੰਗੜੇ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ, ਨੀਚ, ਅਸਥਿਰ, ਮੱਤ ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਬਿਨਾ ਮਨ ਦੇ, ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਹਾਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਜਾਤੀ ਪੁਛਦੇ ਹਨ: 'ਵਿਆਸ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿਫਤ ਸੁਣੀ।' 'ਗੰਗਾ ਇੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ?' ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।' 'ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖੋ, ਮਨੁੱਖ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।