ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਆਖਿਰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਗੰਗਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਆਪਣੇ ਸਨਮੁਖ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਖੇ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਪਰਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਨਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ, ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਸਮੇਂ, ਦੋਵਾਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੜਦੇ ਪੱਖ, ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਤਰायण ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਤਿਲ-ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇ’en ਉਹ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਗੰਗਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗੰਤਵ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਚਰਨ ਜਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਯਗ, ਧਨ-ਧਰਮ ਜਾਂ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਗੰਗਾ ਸੁਖ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਯੋਗਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਗੰਗਾ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪੂਣ ਦਾ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਈਆਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਫਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਚਲਪਲ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਸੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੁਕਤ ਹੈ, ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੈ; ਯਗ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਜਪ, ਪਿਤਰ-ਕਰਮ, ਦੇਵ ਪੂਜਾ— ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਹਨਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੂਤੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤ੍ਰੈਪਥ-ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦ੍ਰ-ਤਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ। ਇਹ ਹੈ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਜਹਨਵੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ, ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਹਨਵੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਜਹਨਵੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਤੇਰਾ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਗੀਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ; ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਤਿੰਨ ਉੱਤਮ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਹਰਾ ਨੇ ਜਹਨਵੀ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: 'ਓਮ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਈ ਹੋਈ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸਤੂਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਰਕਤ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਸਵਰਗ, ਆਨੰਦ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਵਜੋਂ ਸਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਰਹੀ ਹੈ।