ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਜਹਨਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸੂਤ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਮਰ ਸੁਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ, ਰਾਜ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਖਾਣਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸੁਵਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਇਉਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੌ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸੁਖ, ਆਦਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੰਤੂਆਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਸਾਕ, ਧੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਈਂ, ਮਾਂ-ਪਾਸੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿਤਰ ਜਾਂ ਚਾਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਜਲ ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਸਹੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੁਵਰਗ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠੇ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਾਂ-ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵਰਗ, ਪਾਤਾਲ ਅਤੇ ਮੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ, ਸਦਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਭਾਗੀਰਥੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਾਵਣ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ—ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਉਹ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹੱਲ ਸੁਭ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਇੱਛਿਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮਨੋਹਰ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਪਰੀਜਾਤਾ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਰਗੀਆਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੰਨੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲੀ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਕਈ ਤਪਾਂ, ਯਗਿਆਂ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਰ-ਸਤ੍ਰੀ-ਸੰਬੰਧੀ, ਪਤਿਤ, ਪਾਪੀ, ਅੰਤਜ, ਗੁਰੂ-ਘਾਤੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋ, ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦੀ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮਿਤਰ ਵੀ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗੰਗਾ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਨਮ-ਮੈਲ ਨੂੰ ਖੁਦ ਧੋ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਗੰਗਾ ਆਪਣੇ ਸਨਮੁਖ ਆਏ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਆਲੰਕਾਰਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ, ਧਿਆਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਘਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੋਹਾਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ। ਸ਼ੁਭ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਜੀਵ ਉੱਧਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਮਹਾਪੁੰਨ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਦਾ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਤੇ ਤਿਲ-ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਸੁਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਵਰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਧਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਣ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਚਾਰ-ਵਿਹੀਣ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗਤੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ, ਯਗ, ਜਾਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਗੰਗਾ ਸੁਖ, ਭਾਗ, ਸੁਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਗੰਗਾ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਅਤੇ ਉਧਾਰ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪੁੰਨ ਦਾ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਜਿਤਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸੁਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਭੂਤ-ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕਠੋਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ-ਧਨ ਤੇ ਪਰ-ਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਹਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਅਣੰਤ ਹੈ—ਉਹ ਮਾਤਾ ਵਰਗੀ ਰਹਿਮਤ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਆਦਰ, ਮੋਖਸ਼ ਤੇ ਉਧਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।