ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਧਰਮਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਜਪ ਕਰੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਕੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਅਤਿਅੰਤ ਪਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤ ਤੂਲਸੀ ਹੈ।" ਤੂਲਸੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਸੁਖ ਵਾਲੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂਲਸੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਚੌਥਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਸੋਨਿਆਂ ਦੀ ਸੌ ਹਵਨ ਸਮਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਫੁੱਲ, ਪੱਤਾ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਰਿ ਦੀ ਤੂਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਯਜ, ਵਰਤ ਆਦਿ—ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਚਮਕ, ਖੁਸ਼ੀ, ਦੌਲਤ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ, ਚਰਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ, ਦੌਲਤ, ਰਾਜ, ਸਿਹਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣ, ਆਗਮ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੀ ਤੂਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂਲਸੀ ਵੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਜੋ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਧਵ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਤੂਲਸੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸ਼ਰਧਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਓ ਸਕੰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਸਤੁਤੀ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ, ਚੁੜੇਲਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ ਆਦਿ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਚੱਕਰ ਆਉਣਾ, ਅਤੇ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਾਵਾਂ—all ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰੋਗ, ਅਤੇ ਮੰਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਰੋਗ—all ਉੱਥੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਧਵ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੂਲਸੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਡੋਲ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾ, ਕੀਰਤਨ, ਧਿਆਨ, ਲਗਾਉਣ ਜਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂਲਸੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪੱਤਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਹੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ! ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਜੋ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ਣਮੁਖ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਆਪਣੇ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸੁਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ, ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਜੋ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇੱਕ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਵੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਾਜ਼ੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਾਜ਼ੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਗੁਣ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਵਹਨਿਸ਼ਠੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਮੂਰਖ ਹੋਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਅਪਮਾਨ ਹੁੰਦਾ।