ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮਾਲੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਂਵਲੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੇ ਉਹ ਆਂਵਲੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁਰਾਣਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪੁੰਨ ਫਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਗਮਨ ਸਾਡੀ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤ-ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਆਲੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਖਾਓ।" ਪਰ ਪ੍ਰੇਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸੀਂ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਫਲ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਖਾਵਾਂ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਖਾਣਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲਏ। ਫਿਰ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਡਾਲ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ—ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੇਵਲ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਪਹਿਲਾਂ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਕੀ ਚੰਗਾ ਤੇ ਕੀ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਛੁਹਾਰੇ ਹੋਏ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ, ਖੰਘ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਗੰਦਗੀ, ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਉਲਟੀ, ਸੂਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਕੜਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰੇਤ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਜਾਂ ਜਨਮ-ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਅਣਸ਼ਾਸ਼ਤ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਚੰਚਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਵਲੋਂ ਨਿਕਾਲੀ ਹੋਈ, ਦੁਸਟ ਇਸਤਰੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰੇਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁਰਖ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਬੋਲੇ-ਕੰਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੰਗੇ, ਰੋਗੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖੇ, ਗੰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਜਾਤ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਪਟੀ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਲਾ ਲੈਂਦੇ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਡਾਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਨੀਚ ਜਾਤਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਮਰੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬੇਸਮਝ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗਦਾਰੀ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧੋਖਾਧੜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਿਆਨ, ਪਾਠ, ਵ੍ਰਤ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਹੀਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਰੁਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਰੁਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਭੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂ ਵੇਚਦੇ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਜੰਮਦੇ ਜਾਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਭੂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ। ਹਰ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸੰਧਿਆ, ਹੋਮ, ਪਾਠ, ਯਗ, ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤਤਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਬਚਾ-ਕੁਚਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਗੰਦਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੁਰੂ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਫਸਾ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਪੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜਤਨ ਕਰਕੇ, ਆਂਵਲੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।