ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਵੇਗਾ, ਅਰਥਾਤ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆੰਵਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਟਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਆੰਵਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੋਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋ ਵਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਆੰਵਲੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗਣ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਟਿਲ ਗ੍ਰਹ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰਾਯਣ, ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ, ਛੇਵੀਂ ਤਿਥੀ, ਪੱਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨੌਵੀਂ ਅਤੇ ਅੰਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਆੰਵਲੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਚੁਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚੁੰਭ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਪੁਲਕਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਆੰਵਲੇ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਖਾ ਲਏ। ਫਿਰ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਦਰਦ ਨਾਲ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ। ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀ ਉਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਦਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।" ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਇਸ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਕਿਉਂ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਮਾਰੇ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਜਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਰੱਖਤ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਕੌਲਿਕ, ਕਰੂਰ, ਵਿਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੇ ਗਵਾਹ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਸ਼ੁਚੀ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਭੋਗਯੋਗ ਹਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ," ਪਰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰੇਤੋ, ਇਸ ਨੇ ਪੱਕੇ ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਖਾਧੇ ਹਨ। ਉਹ ਫਲ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਆੰਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਦੋਸ਼ ਲੈਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦਿਆ, ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ, ਮੰਤਰ, ਪੁਰਾਣ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਯਜਨ, ਹਵਨ, ਜਪ, ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰੇਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?" "ਅਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।