ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਪਾਰ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਲਟ-ਸੀਧੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਦੂਤ ਆ ਕੇ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁਣ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ।" ਪਰ ਉਹ ਵਜਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਅੱਧੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ। ਫੇਰ, ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੈਵੀ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਲਾ ਕੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਣੇਸ਼ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਇਕ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਇਕ ਦਾਣਾ ਵੀ ਪਾ ਕੇ ਮਰਦਾ ਹੈ— ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸਕੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਧਾਤ੍ਰੀ (ਆਂਵਲੇ) ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ, ਇਸ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਂਵਲਾ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾ ਭੂਤ, ਨਾ ਪਰੇਤ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਾਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਆਂਵਲਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਕਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਂਵਲੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਲਾਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਤ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ ਆਂਵਲੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਛੇ-ਮੁੱਖੀ (ਸਕੰਦ), ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ (ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)। ਆਂਵਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ, ਇਸਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਆਂਵਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੋਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਜੇ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੌ ਯੱਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਆਂਵਲੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗਣ, ਆਂਵਲੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਕਮਮੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਲਾਵਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੱਤਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆਂਵਲੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ, ਛਠੀ, ਪੱਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨੌਮੀ ਅਤੇ ਅੰਮਾਵੱਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਂਵਲੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਮਲ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਪੁਲਕਸ਼ਾ (ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀ) ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਣ ਲੱਗ ਪਿਆ... (ਇਥੇ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।