ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਟ ਦੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜਦਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਫ਼ਤ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਸੁਭ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੌਹਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਮੂਲ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਦਿਓਜਾਤ, ਈਸ਼ਾਨ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਅਤੇ ਅਘੋਰਾ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਇੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸਕੰਦਾ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜ-ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਲਈ ਗੌਰੀ ਮਾਤਾ ਵਰਗੀ ਸੌਖੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵ-ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਤੇ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਛੇ-ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੂੰ "ਅਨੰਤ", ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਸੱਪ—ਅਨੰਤ, ਕਰਕਟ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕ—ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੋਲਬਣ, ਕਾਰੀਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਸੱਤਵਾਂ ਮੁੱਖ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪ ਸੱਤ ਮੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ (ਜ਼ਹਿਰ) ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੜਦਾ, ਅਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ, ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ। ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ-ਮੁਖੀ ਮਹਾਸੇਨਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ—ਉਹ ਕਦੇ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਅਧ-ਝੂਠੇ ਵੱਟੇ, ਝੂਠੇ ਤਰਾਜੂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧੋਖੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜਾਂ ਅੰਗ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਵੇ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਅਖੂਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਅੱਠ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨੌਂ-ਮੁਖੀ ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ—ਕਪਿਲਾ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ (ਭਗਵਾਨ) ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨੌਂ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਘਵਾਨ ਵਾਂਗ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗਣੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਮੁਖ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਲੱਖ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰ੍ਹ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਗਾਈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਆਫ਼ਤ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਬਿੱਲੀ, ਚੂਹੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਗਿੱਦੜ ਆਦਿਕ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਬਾਰ੍ਹ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੇਰਾਂ-ਮੁਖੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਤ ਰੂਪ ਤੇ ਚਿੰਤਾਮਣੀ (ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਕ ਰਤਨ) ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।