ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਜੋ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਆਪਣੇ ਸੀਸ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੇਵਲ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਜਪ, ਦਾਨ, ਸਨਾਨ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਗੰਠਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜਪ, ਦਾਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਲੱਛਣ ਜਾਣ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸ਼ੈਵ ਮਾਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕੇਂਗਾ। ਮਾਲਾ ਵਿਚ ਉਹ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਕੀੜੇ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਗਲਤ ਥਾਂ ਛੇਦੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੋ ਮਣੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ। ਜੋ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਰੋਈ ਹੋਵੇ, ਢਿੱਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਪਰੋਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਐਸੇ ਮਾਲਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ ਵਿਚ ਮੱਧ-ਵਾਲੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਪ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਮੈਰੂ ਮਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਤਰ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਗੌਸ਼ਾਲਾ, ਚੌਰਾਹੇ, ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੰਨੇ ਘਰ, ਲਾਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਜਾਂ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਧਕ ਤੁਰੰਤ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮੰਤਰ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੇਦੋਂ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਆਗਮਾਂ ਤੋਂ—ਜੇ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਧੋਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਇਕ ਸੁਚੱਜੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿਚ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣੀ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪੌਦਾ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ?” ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਘਾਰ ਦੇ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਵਦੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਅੰਸੂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਰੁੱਖ ਉੱਗਿਆ। ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਜਪ ਦੁਆਰਾ, ਧਾਰਨ ਦੁਆਰਾ, ਦੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਦੁਆਰਾ।’ ਇਸ ਉੱਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਸ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਲੱਖ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਦੱਸ ਲੱਖ, ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਨਿੰਦਿਤ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਪਹਿਨ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਇੱਕ-ਮੁਖੀ, ਦੋ-ਮੁਖੀ, ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਸੱਤ-ਮੁਖੀ, ਅੱਠ-ਮੁਖੀ, ਨੌਂ-ਮੁਖੀ, ਦੱਸ-ਮੁਖੀ, ਗਿਆਰਾਂ-ਮੁਖੀ, ਬਾਰਾਂ-ਮੁਖੀ, ਤੇਰਾਂ-ਮੁਖੀ, ਚੌਦਾਂ-ਮੁਖੀ, ਤੇ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਕਟ ਸ਼ੰਕਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ, ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇੱਕ-ਮੁਖੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਨ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਰਤਭੂਤਿ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਮੁਖੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਕੈਲਾਸ ਵੀ। ਜੋ ਦੋ-ਮੁਖੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਗੁਪਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ-ਮੁਖੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਅੱਗ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਗ ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ-ਮੁਖੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾਰੀ-ਹੱਤਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।