ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਯਸਾ (ਖੀਰ) ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਿਸ-ਭੋਜਨ (ਯజਨ ਲਈ ਭੋਜਨ) ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ, ਗੁੜ ਜਾਂ ਲੂਣ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਕੀੜੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹਰੀ ਲਈ ਨਿਆਸਿਤ ਭੇਟ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਦੀਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਰਾਖੀ ਧਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਾਮੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਾਸੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ-ਦਾਸੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਔਰਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਈ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਔਰਤ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਖੁਟ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ (ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ) ਵੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਲਿੰਗ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੁਣਣ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਸਿਰਫ ਘਾਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਕਣੀ ਨਾਲ ਸੌ ਸਾਲ, ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਖਦੀਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਖ ਸਾਲ। ਜੇਕਰ ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ, ਵਪਾਰ-ਵਿਅਪਾਰ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਣਾ ਫਲ ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਉੱਚਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁਟ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜੇ, ਧਨਵਾਨ ਜਾਂ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਦਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ, ਰਾਜਪਾਲਾਂ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਆਮ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਪੁੰਨ ਹੈ ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਧਾਰਣ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੁੰਨੀ, ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੰਗ ਜਾਂ ਜਾਤਿ ਦੇ ਹੋਣ, ਸਭ ਲਈ—ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਰੁਦਰਾਖਸ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰੁਦਰਾਖਸ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਜਪ, ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਸਨਾਨ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਣੰਤ ਫਲ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦਰਾਖਸ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਤਮ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇਹ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰੁਦਰਾਖਸ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਗੰਢੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ, ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਜਪ, ਦਾਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਖਸ ਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਜਾਤੀ, ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੈਵ ਮਾਰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੁਦਰਾਖਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਕੀੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਈ ਹੋਈ, ਗਲਤ ਥਾਂ ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਦੋ ਰੁਦਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰੁਦਰਾਖਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤਾਰ ਨਾਲ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ, ਢਿੱਲੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪੋਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੀ ਮਾਲਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।