ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਦਸ ਯੋਜਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਜੜਾਵਾਂ ਸੋਨਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹੀਰਾ, ਬੈਰਿਲ, ਗਰੁੜ ਪੱਥਰ, ਮਾਣਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਡਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 幸ੀਰਤ ਸੁਗੰਧੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ੍ਯ ਦਾਸੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ੍ਯ ਦਾਸੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਸੇਵਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ-ਸਾਜੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਖੁੱਟ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਧਰਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਚ, ਗੀਤ ਆਦਿ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਤ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਯਸਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਵਿਸ-ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਭਾਗ੍ਯ ਸ਼ਾਲੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਗੁੜ ਤੇ ਲੂਣ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਆਦਿ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਦੇਵ-ਵਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹਰੀ ਲਈ ਭੇਟ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਲਈ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਕੁਲਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਦੀਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਹੂਤੀਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਦੇਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੇਵਕਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਹੜਪਣ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਉਸਦੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ਼ਟ-ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਸੁਣੋ। ਸਿਰਫ ਘਾਸ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ; ਤੀਰ-ਘਾਹ ਨਾਲ, ਸੌ ਸਾਲ; ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ; ਖਦਿਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਸਾਲ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਮੰਡਪ, ਸਦਾ ਲਈ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਿੰਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰ-ਵਿਉਹਾਰ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੇ ਧਰਮੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧਨਵਾਨ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹ ਕਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਆਮ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਾਸਤੇ ਆਸਾਨ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਚਾਹ ਭਗਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤਿਆਗੀ। ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਚਾਹ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਵਾਲੇ, ਚਾਹ ਗੁਣਵਾਨ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ੀ, ਚਾਹ ਕਿਸੇ ਭੀ ਰੰਗ ਜਾਂ ਨਿਰਰੰਗ ਹੋਣ, ਇਹ ਪੁੰਨ ਸਭ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ।