ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਪੱਥਰ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਬ੍ਰਧਨਾ ਵਾਂਗ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹਰ ਇਕ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਇਕ ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੇਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਦਾ ਅਰਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਪਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਸਤੂਰੀ ਜਾਂ ਅਗਰ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੁਈ ਦੀ ਕੰਬਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਪੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਮਾ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਸਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਸੋਨਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੀਰਾ, ਬੈਰਿਲ, ਗਰੁੜ ਪੱਥਰ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਮੰਡਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਯੋਗਯ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ ਯੁੱਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੇਵਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜੇ-ਸਾਜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਖੂਟ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਚ ਤੇ ਗੀਤ ਆਦਿ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਘੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਯਸ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ) ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਿਸ-ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਹਦ, ਗੁੜ, ਤੇ ਲੂਣ ਦੇਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੀਨੀ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਦੀਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਭਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਾਮੀ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਈ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ਿਆ ਤਪ-ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਏ ਤੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਘਾਸ ਨਾਲ ਇਕ ਸਾਲ, ਤੀਰ-ਘਾਹ ਨਾਲ ਸੌ ਸਾਲ, ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਤੇ ਖਦੀਰਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਖ ਸਾਲ। ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਾਏ ਜਾਣ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ।