ਜੋ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਥਰ ਦਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤਿ ਆਨੰਦਦਾਇਕ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨੀਂਹ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ, ਸੇਵਕਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਚਾਹਤੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਇਹ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨਾਂ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਇਤਨੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ, ਉਹ ਜਹਾਨਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਵਾਹਨ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ-ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ-ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੇਵ-ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਕੇ ਅਖੁੱਟ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਿੰਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਚ-ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਆਨੰਦ-ਮਗਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ, ਢੋਲਾਂ ਤੇ ਝੰਜਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਮੰਦਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਤੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਭ ਕੰਮ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਵਰਗੇ, ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਲੈਣ—even then, he attains the fruit in the solar palace. ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਨੰਦਮਈ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਭ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਧਨਾ ਵਾਂਗ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਦਾ ਘਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਕ ਘੀ ਦਾ ਦੀਵਾ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵ-ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਫਲ ਆਧਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਸਤੂਰੀ ਜਾਂ ਅਗਰ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲ ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਦੀ ਚਾਦਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਭ ਦੁੱਖ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਪੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਚਾਰ ਹਾਥ ਲੰਬਾ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪੈਰ ਢੱਕੇ ਜਾ ਸਕਣ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੜਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੀਰਾ, ਬੇਰਿਲ, ਗਰੁੜ ਪੱਥਰ, ਮਾਣਕ ਆਦਿ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਮੰਡਪ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਵੀ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਜਹਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਆਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ੍ਯ ਦਾਸੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੇਵਕਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਸੇਵਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜੇ-ਯੰਤਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਖੁੱਟ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਚ-ਗੀਤ ਆਦਿ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਸੁਖ, ਦਾਸ ਤੇ ਦਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਦਰ, ਪੂਜਾ, ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨਤਾ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।