ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਵਚਨ ਆਖੇ, "ਇਹ ਮਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਾ, ਜਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਥੋਂ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਹਲ ਦੀ ਨਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਭੂਮੀ ਦਾਨ ਕਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਵਾਰਸਦਾਰੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਵਰਗ ਦੋਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਊਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ; ਗਊਆਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਿਅਮ (ਨਾਪ) ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਗਊਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਊਆਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਊਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਊਆਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਰੌਰਵ ਨਾਂ ਦੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਕਲੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਗਊਆਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਸਜ਼ਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ, ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਨੰਦਮਈ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਫਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਗ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੰਪਦਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵਾਹਨ ’ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝੋ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨਾਢਯ, ਜੋ ਹਰਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਿੰਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਨਾਢਯ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਮਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਨਾਚ-ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਤਨ, ਢੋਲ, ਝੰਜਰ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੱਚਾ, ਸੁੰਦਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਉੱਤਮ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਾਜ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਦਾ ਨਿਰੋਧ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਯਕ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਸੂਰਜ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਧਨਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਦਾ ਘਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਜਿਤਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਘਿਉ ਦਾ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਨ੍ਹੁੰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੇਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਅੱਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਪਦਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਫਲ ਦੁੱਗਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਸਤੂਰੀ ਜਾਂ ਅਗਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਫਲ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਦੀ ਚਾਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਪੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ। ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਪੈਰ ਢੱਕ ਸਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਲੋਕ, ਸੁਖ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।