ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਸਹੀ; ਇਕਵੀ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਗਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਬਹੁਤ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਦੋਖ-ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਉਹ ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਬੰਧ ਬਣਵਾਇਆ, ਜਲ-ਦੁਰਗ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਪਾਰ ਉਤਰਣ ਲਈ ਨੌਕਾ ਵੀ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕੂੰਏ, ਤਾਲਾਬ, ਜਲਾਸੇ, ਸਰਾਇਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗਵਾਏ। ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਨੇਕਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵਰਤ ਕੀਤੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਧਰਮ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।” ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਅਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਜਾ, imperishable ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ।” ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਲ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਵਰਗ ਦੋਵੇਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਈਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ; ਗਾਈਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭਾਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਿਆਮ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਗਾਈਆਂ ਦਾ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਈਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਾਈਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰੱਖਤ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਇਕੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਰਾਖੀਏ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨਨ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਕੱਚ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ, ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਆਧਾਰ ਵਾਲਾ—ਇੰਸਟਾਲੇਸ਼ਨ ਦੀ ਰਸਮ ਸਮੇਤ, ਸੇਵਕਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਪਸੰਦੀਦਾ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ— ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਹਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਫਲ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪૃਥਵੀ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਗ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਵਰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਜਹਾਨੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝੋ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅਖੁਟ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੈਵੀਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਖੰਡ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਮਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਨ੍ਰਿਤ ਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ, ਡੋਲਾਂ ਅਤੇ ਝੰਜਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਚੇ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਉੱਤਮ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ, ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰੋਧ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਲਈ। ਜੇ ਭੁੱਲਵਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।