ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਕੰਵਲ ਪੋਖਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ' ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵਿਚ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਗੇ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਆਵਲਾ, ਹਰੀਤਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੱਖੇ, ਕੜਵੇ ਜਾਂ ਖੱਟੇ ਫਲ—ਜੋ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਗਦੇ ਹਨ—ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਫਲਦਾਇਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਹਨ ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ-ਵਾਂਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ-ਦਾਤਾ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ; ਖਾਸ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਹਨ; ਫੇਰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਫੇਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ; ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਰਮਕ ਕਿਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਾਗ ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੋਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਕਮਲ ਪੋਖਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈ ਪਰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਟੇਸ਼ਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਮਲ ਪੋਖਰ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਉੱਤਮ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬਣਾਓ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਲਵੀਅਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਕਈ ਯਾਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਗਰਮੀ, ਬਰਸਾਤ ਜਾਂ ਪਤਝੜ ਹੋਵੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਸੁਪਾਰੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਪੱਥਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਕੁਰਸੀ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ; ਅਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਪੋਖਰ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ ਪੋਖਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪੂਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਪਾਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝੋ। ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰਕਮ ਪਾਤਰ ਦੀ ਫੀਸ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਮਲ ਪੋਖਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੁਣ ਦੀ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਰਚਨਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਕਮਲ ਪੋਖਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ' ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਨਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਫਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਉਤਮ ਪੁਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।" ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਜੰਗਲ, ਡੂੰਘੀ ਚੀਕੜ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪੁਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਉਹ ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਰੋਗ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੀਕੜ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਣ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਧਨ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਖਰਚ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਲੋਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਚਲਣ ਦੀ ਆਸਾਨੀ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ, ਪੋਖਰ ਜਾਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਇੱਕ ਬੇੜੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਉਹ ਸਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਚੋਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਸੀ; ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਕਰਮ, ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ, ਗਿਆਨ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭਲਾਈ— ਇਹ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ? ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਲੰਘਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਵੀਰੋ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ—ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਯਾਲੁ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲਈ ਕੋਈ ਪੁਣ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ? ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁਣ ਦਾ ਉਤਥਾਨ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਾ, ਦੁਸਟ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ।" "ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਆਨੰਦ ਮਾਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦਯਾ ਮੇਰੇ, ਪਾਪੀ, ਅਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਲਈ—ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚੀ ਮਿਹਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ—ਇੱਥੋਂ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜੀਵਨ ਯਾਦ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਮੋਲਕ ਚੈਪਟਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ, ਪੁਣ, ਅਤੇ ਮਿਹਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।