ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ਵੱਥ (ਪੀਪਲ) ਦੇ ਕੰਪਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਠ, ਹਵਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਵਿ्णੂ ਜੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਸਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰੁੱਖ ਭਲਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਪੁਜੇਗਾ? ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾਵਾਂ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ—ਚਾਹੇ ਜੜ੍ਹ, ਫਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਅੱਖੂਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਰੋਪਾਈ, ਸੰਭਾਲ, ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਸਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਗਤਿ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਲ ਕਾਰਣ ਹੀ ਉਖਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਹੀ, ਚੰਪਕ ਜਾਂ ਅਰਕ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਸੱਤ ਨਿਆਗਰੋਧ (ਬਰਗਦ) ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਦਸ ਨੀਮ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਜੰਗਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਬ (ਆਮ) ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਲਗਾਏ, ਤਾਂ ਫਲ ਵੀ ਦੁੱਗਣੇ-ਤਿਗੁਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ—ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਖੀ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ, ਉੱਡਦੇ ਜੀਵ, ਪਤੰਗੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਜਲ-ਤਰਪਣ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਭਾਵਕ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਂਵਲਾ, ਹਰੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤਿੱਖੇ, ਕੜਵੇ ਜਾਂ ਖੱਟੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਅਤੇ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹਨ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਹਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲੰਕਾਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਰੁੱਖ-ਦਾਤਾ ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੋਦੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ ਸੁੱਚੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਗਲ ਖੋਦ ਕੇ ਇਹ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਇਹ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੜਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਾਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਗਰਮੀ, ਵੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਪਤਝੜ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹਕਦਾ ਪਾਣੀ, ਸੁਪਾਰੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ-ਪੱਥਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਰਮੀ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਪਾਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। “ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ,”—ਇਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਮੁੱਲ ਬਰਾਬਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁੰਨ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, “ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਧਰਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ” ਨਾਮਕ ਅਠਵੀਂਅਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉਣੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਪੁੰਨ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਫਲ ਬਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਵਚਨ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।