ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਰੀਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਸਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੌਕੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਜੇਕਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਘੱਟ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਿਚਾਲੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ 119ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ “ਮਾਸਿਕ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ।” ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਪਾਵਕ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ—ਹੁਣ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਨਾਥ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਹੇ ਮਹਾਸੇਨ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਚਲ ਹੈ, ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਨ੍ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਦਸ ਕਰੋੜ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਦਸ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਪੀਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਖੰਡ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬਿਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਜਪਦਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਪੂਜਦਾ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅਨੇਕਾਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋक्ष ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਯਮ ਦਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਮੌਤ ਜਨਮ ਦਾ; ਉਹ ਸਦਾ ਨਿਰਭੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਭੇਟਾਂ, ਦੀਵੇ, ਧੂਪ, ਚੰਦਨ, ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਾਪ ਵਿਚ ਭੁਲ ਗਏ ਹਨ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਵੀ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅਨਾਜ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਘਾਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਾ-ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਲੋੜੀਦੀ। ਜੋ ਤਾਰੀਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਿਨ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਂਵਲਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ— ਉਹ ਫਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕੀ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਪੂਜ ਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੇ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੇਟ—ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ—ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਾ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ— ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂਬਰ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੀਨੀਅਰ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ— ਉਸ ਦੇ ਅੱਠ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਘਟੀਆ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ— ਉਹ ਸੰਖਿਆ ਜਾਂ ਯੋਗ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਜੋ ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇਖਣ, ਪੂਜਣ ਜਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬਣ ਕੇ ਬਾਰਾਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਪ ਸਕਦਾ; ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ— ਜਾਂ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਪੀੜੀਆਂ ਲਈ ਵੱਸੇ, ਉਹ ਫਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਗਿਣ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਾਂ।