ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਬ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਵਕਤਾਵ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਵਾਰੀ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ, ਇਹ ਫਲ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨੀ ਹੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਉਹਦੇ ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੰਛੀ, ਸੂਰ, ਭੈਂਸਾਂ ਤੇ ਹਾਥਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ, ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵਦੇ ਹਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸੌ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਸੂਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਹਾਥਣੀ ਨੂੰ ਲੱਖ ਸਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕਰੋੜ ਦੇ ਲਈ, ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਖੁੰਨਤ ਪੂਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਧਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਲਾਬ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਖਰਚ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਲਾਬ ਬਣਾਇਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਧਨਵਾਨ ਆਦਮੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਪੂਨ ਲੈ ਲਿਆ; ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।" ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾ ਆਦਮੀ ਜਵਾਬ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੇਰ ਦੇ ਦੇਵੇਂ, ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਪੂਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤਲਾਬ ਖੋਦ ਕੇ ਬਣਾਇਆ; ਇੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਾਨੀ ਪੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ, ਸਦਾ ਦਾ ਫਲ ਲੋੜੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਹੱਸ ਪਏ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਧਨਵਾਨ ਆਦਮੀ ਕਹਿੰਦਾ, "ਸਾਡਾ ਕਹਿਣਾ ਸੱਚ ਹੈ—ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ।" ਈਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਪਿਤਾ: ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਥਰ ਦੀ ਸਲੈਬ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਸਲੈਬ ਨੂੰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ, ਉਹ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਵੇ, ਸਲੈਬ ਵੀ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਮੇਰਾ ਧਨ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮੰਨ ਗਿਆ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਲੈਬ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਗਈ; ਵੱਡੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਬਣ 'ਤੇ, ਗਵਾਹਾਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਤੇ ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਤੋਲਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪੂਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧਨਵਾਨ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਟਿੱਪ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਪੂ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਉਥੇ ਜੁਟ ਗਈ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਆਦਮੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਖੋਦਣ ਦਾ ਪੂਨ, ਜਦ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਆ। ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਤਲਾਬ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਅਖੁੰਨਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ। ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਅਭਿਨਾਸੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਹੋਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪੂਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦਾ ਕਹਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਤਲਾਬ ਦੇਣ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਟ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੁਖ ਜਾਂ ਰੋਗ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਅਪਮਾਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਤਲਾਬ ਦੀ ਵਡਿਆਈ' ਨਾਮਕ ਸਤਾਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕੋ, ਰੁੱਖ ਲਾਉਣ ਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਨਤੀਜੇ।" ਜੋ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਨ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ-ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁੱਖ ਲਾਉਣ ਦਾ ਪੂਨ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤਲਾਬ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਗਾਏ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਖੁੰਨਤ ਭੋਜਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪੰਛੀ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪੂਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਖੁੰਨਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਲਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਨਾ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਰੁੱਖ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਅਖੁੰਨਤ ਫਲ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।