ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਭੋਜਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ, ਬਰਤਨ ਸਾਫ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜਤਨਾਂ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੁਆਂ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਬਣਾਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀ ਦੇ ਸਮਾਂ ਲਈ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮੂਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇ en ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਕੁਆਂ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਸਦੀ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕੁਆਂ ਦੋਗੁਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਵੀ ਦੋਗੁਣਾ ਹੈ, ਚੌਗੁਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੌ ਗੁਣਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀਹ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਤਲਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਵਾਕਚਾਤੁਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ, ਉਨਾ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਦਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਦਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਦੌਲਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਪੰਛੀ, ਸੂਰ, ਮਹਿਲਾ ਹਾਥਣ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਮੱਝ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਇੱਥੇ ਵੀ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਛੇ ਜਣੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੌ ਦੇਵ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੂਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਮਹਿਲਾ ਮੱਝ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਹਾਥਣ ਨੂੰ ਇਕ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਰੋੜ ਲਈ, ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਧਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤਲਾਬ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਵਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਕ ਹੋਰ ਧਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉਸ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਨਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲਵਾ।" ਪਰ ਪਹਿਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਪੁੰਨ ਸਦਾ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਲਾਬ ਬਣਾਇਆ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਇਆ, ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਪੀਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਾਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਧਰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਆਉ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੀਏ।" ਧਨਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਓ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਨਾਰ ਦੇ ਕੇ ਇਕ ਪੱਥਰ ਲਿਆਓ। ਮੈਂ ਉਹ ਪੱਥਰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਜੇ ਉਹ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਧਨ ਘਟੇਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਗਏ, ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਸਭ ਨੇ ਉਹ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਤਰਾਜੂ ਉੱਤੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਨਾਰ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਿਨਾਰਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਧਨਵਾਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਅਚਾਨਕ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਟਾਪੂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ, ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਨਾਰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ, ਜੋ ਘਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਜੋ ਵੀ ਤਲਾਬ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਪੁੰਨ ਅਖੁੱਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਅਮਰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ।