ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" ਤਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਚੇ ਦਿਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੇ ਪਾਲਿਆ, ਪੋਸਿਆ ਤੇ ਵਧਾਇਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਪੰਜ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਰਲ ਦੀਆਂ ਸਿੜ੍ਹੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਚੌਫੇਰੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਚੁਤ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੁਰੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਿਹਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਥਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਛਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਤਦੋਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤਲਾਬ ਯੱਗ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਹਰ ਸਾਲ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹੀ ਆਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਗੰਦਗੀ ਦਾ ਨਾਸ—ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਧੋਣੇ, ਬਰਤਨ ਮੰਜਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ—ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕੂਏਂ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਜਲਾਸ਼ਏ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਜਲਾਸ਼ਏ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇਕ ਯੁਗ ਲਈ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਤਪਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਠ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤਾਂ ਚੱਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਖੂਟ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਕੂਆ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਇਕ ਯੁਗ ਲਈ ਸੁਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੂਣਾ ਕਰੇ, ਦੂਣਾ ਫਲ; ਚੌਗੁਣਾ ਕਰੇ, ਸੌ ਗੁਣਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀਹ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਤਲਾਬ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਵਾਚਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ, ਉਨਾ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਦੇ ਤਲਾਬ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ, ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਧਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਪੰਛੀ, ਸੂਰ, ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਹਾਥਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ... ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਜਣੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸੌ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰ (ਕ੍ਰੋੜ) ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ, ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ, ਹਾਥਣਾਂ ਵਾਲੀ ਲੱਖ ਸਾਲ ਲਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕ੍ਰੋੜ, ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਅਖੂਟ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਧਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਲਾਸ਼ਏ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਦਰਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬਣਾਇਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦਾ ਧਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ ਜੋ ਇਹ ਜਲਾਸ਼ਏ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ... (ਕਥਾ ਇੱਥੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।