ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਛਪਣਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪੰਜ ਦਾ ਕਥਾ' ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਵੈष्णਵ ਹੀ ਸੱਚਾ ਵੈष्णਵ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੰਮ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਅਕੇਲਾ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ 'ਵੈष्णਵ ਦੇ ਸਭ' ਨਾਮ ਨੂੰ ਮਧੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜੰਮਿਆ, ਐਸਾ ਭਗਤ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ। ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਮਾਨ ਮਾਣ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮਿਤਰਤਾ ਦੇਖੋ। ਫਿਰ, ਸਭ ਗੂੰਗੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਭਾਵਨ ਲੋਕ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਹੀਆਂ ਵੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ... ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜੇ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ। ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਓ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਕੋਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਦੇਵਤਾ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੰਦਰ ਕਮੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਾਹੀਦੇ ਵਸਤਾਂ, ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ। ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਰਲ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ। ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਦਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸੁਭਾਵਨ ਲੋਕ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਭ ਅਚ੍ਯੁਤ ਲੋਕ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਹਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੰਜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਅਕਲਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਹ ਕਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ। ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪੰਜ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਤੁਰੰਤ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਸਿਹਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਕਲਿਆਣ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੁਣਨੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਖੰਡ ਦੇ ਛਪਣਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪੰਜ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ, ਸਤਾਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋਂ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੋਖਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੋਖਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਪੋਖਰ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਸੁਣੋ, ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ, ਯੁਗ ਦਰ ਯੁਗ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ: ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਬੂੰਦਾਂ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮੰਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ—ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਪੜੇ ਧੋਣ, ਬਰਤਨ ਸਾਫ ਕਰਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੰਮ—ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੂਏਂ, ਪੋਖਰ, ਤੇ ਜਲਾਸ਼ੇ ਬਣਾਏ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਜਲਾਸ਼ੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ, ਹਰ ਦਿਨ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਚੁਕਾ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਤਪਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਪਾਏ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਖ਼ਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਸਾਮਰਾਟ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਖ਼ਤਮ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਹੱਥ ਦਾ ਕੂਆ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ; ਜੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ, ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀਹ ਹੱਥ ਦਾ ਪੋਖਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੰਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸੁਣਾਈ।